Zilver op het NK Libre: sterke serie brengt Johan Hofman bijna naar de titel

Afgelopen weekend mocht ik deelnemen aan het Nederlands Kampioenschap Libre 3e klasse bij Biljartvereniging De Schollevaar in Capelle aan den IJssel. Alleen al het bereiken van dit podium voelde bijzonder. Als ik terugdenk aan het begin van dit seizoen – de voorrondes, daarna de districtfinale en vervolgens de gewestelijke finale – dan besef ik hoe bijzonder het is dat ik hier uiteindelijk mocht staan tussen de beste spelers van Nederland.

Met een beginmoyenne van 2,096 begon ik aan het toernooi. Natuurlijk hoop je goed te starten, maar dat het zo zou lopen had ik vooraf niet durven dromen.

Op vrijdag begon ik sterk. In mijn eerste wedstrijd speelde ik rustig en geconcentreerd. De ballen liepen goed en ik kon mijn spel opbouwen zoals ik dat graag doe. Met 65 caramboles in 31 beurten pakte ik mijn eerste overwinning van het weekend. Dat gaf meteen een goed gevoel.

De tweede partij op vrijdag voelde nog beter. De patronen vielen precies zoals ik ze wilde spelen en het vertrouwen groeide met elke carambole. Uiteindelijk maakte ik de partij uit in slechts 20 beurten, goed voor een mooie moyenne van 3,250. Op dat moment voelde ik dat dit weekend wel eens bijzonder kon worden.

Op zaterdag kwam mijn spel echt los. In de derde partij zat ik volledig in mijn ritme en speelde ik de partij uit in 19 beurten, met een prachtige serie van 19 caramboles. Dat zijn van die momenten waarop alles vanzelf lijkt te gaan en je eigenlijk alleen maar probeert dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden.

De vierde wedstrijd werd meer een echte strijd. Mijn tegenstander bleef goed aanklampen en ik moest scherp blijven. Het werd een partij waarin geduld en controle belangrijk waren. Ik bleef rustig spelen en wist op de juiste momenten mijn punten te maken. Met 65 caramboles in 25 beurten trok ik ook deze partij naar me toe.

In de vijfde wedstrijd voelde ik dat het ritme er nog steeds was. De ballen liepen mooi en de oplossingen kwamen vanzelf. Ik kon het tempo hoog houden en maakte mijn partij uit in 17 beurten, goed voor een sterke 3,823 moyenne en een prachtige serie van 21 caramboles. Toen ik na twee dagen spelen op vijf overwinningen uit vijf wedstrijden stond, begon het langzaam te kriebelen. Misschien zat er wel iets heel bijzonders in dit weekend.

Op zondag liep het in de zesde wedstrijd helaas wat minder en moest ik mijn eerste nederlaag incasseren. Dat was even een moment van balen, maar tegelijkertijd wist ik ook dat ik de finale van het NK mocht spelen. En in een finale begint alles weer opnieuw.

Die finale werd een wedstrijd die ik niet snel zal vergeten.

Mijn tegenstander nam een flinke voorsprong en op een gegeven moment keek ik tegen een achterstand van 19 caramboles aan. Op zo’n moment weet je dat je eigenlijk nog maar één optie hebt: alles geven en hopen dat het gaat lopen.

Ik besloot ervoor te gaan.

Carambole na carambole begon het ineens te draaien. Ik voelde dat het ritme terugkwam en langzaam maar zeker kwam ik dichterbij. De spanning in de zaal nam toe en uiteindelijk stond er een serie van 17 caramboles op het bord. Ik zat er middenin, volledig gefocust.

Voor de 18e carambole lag de kans er. Ik speelde de bal… en miste hem op een haar na.

Dat was het moment waarop ik wist dat de titel uit zicht was. Natuurlijk baal je dan. Je zit zó dichtbij en je voelt dat het had gekund. Maar na dat eerste moment van teleurstelling kwam al snel het besef hoe bijzonder dit weekend eigenlijk was.

Van de eerste voorronde tot aan de finale van het Nederlands Kampioenschap – en uiteindelijk tweede van Nederland worden. Daar ben ik echt ontzettend trots op.

Wat dit weekend misschien nog wel extra speciaal maakte, was alle support die ik heb gekregen. Er werd massaal meegekeken via de livestream en na iedere wedstrijd had ik bijna een half uur nodig om alle appjes te beantwoorden. Dat laat wel zien hoeveel mensen hebben meegeleefd.

Op vrijdag kwam Arie Groen zelfs speciaal naar Capelle aan den IJssel om de wedstrijden live te bekijken. En op zondag arriveerde er ook nog een auto vol supporters uit Nieuwleusen om mij aan te moedigen. Dat doet echt iets met je als speler. Je voelt dat mensen met je meeleven en dat geeft energie aan tafel.

Hoewel de titel op een haar na werd gemist, kijk ik met enorme trots terug op dit NK-weekend en de hele weg ernaartoe – met dank aan alle supporters die mij langs de kant en via de livestream hebben gesteund.